Καρυστιανού: το πολιτικό στοίχημα

Το πολιτικό μας σύστημα βρίσκεται σε μια ρευστή κατάσταση με μια κυβέρνηση σκανδάλων και μία αντιπολίτευση διασπασμένη. Ο Τσίπρας, ο Σαμαράς και η Καρυστιανού φαίνονται πώς θέλουν να μπούνε και να διεκδικήσουν μια θέση στην αρένα αυτή. Προς το παρόν, όμως, μόνο η κυρία Καρυστιανού έχει κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις της και έχει δεχθεί τα περισσότερα πυρά.

Η Μαρία Καρυστιανού είναι μια γυναίκα η οποία με τον προσωπικό της αγώνα ανέδειξε πολλά σημαντικά στοιχεία για τα Τέμπη. Ενέπνευσε τον κόσμο στο να συνεχίσει να αγωνίζεται για να χυθεί φως στην υπόθεση και να υπάρξει η τιμωρία στους υπευθύνους. Με την μαχητικότητα της αυτή αλλά και τον ιερό της σκοπό, μπήκε στις καρδιές όλων των Ελλήνων, πλην ελαχίστων κυβερνητικών εξαιρέσεων. Βλέποντας, λοιπόν, ότι ο αγώνας της είχε όρια, αυτή θέλησε να τα σπάσει, αποφασίζοντας να δημιουργήσει δικό της πολιτικό φορέα.

Έτσι, δύο αφηγήματα γεννήθηκαν: το πρώτο υποστηρίζει την εκδοχή της κ. Καρυστιανού, δηλαδή ενός ανθρώπου αντισυστημικού και έτοιμου να ανατρέψει τα δεδομένα για να φέρει στη δικαιοσύνη τους υπευθύνους των Τεμπών. Το άλλο αφήγημα λέει πως καπηλεύεται τον χαμό του παιδιού της για να προβληθεί η ίδια, κάνοντας τα πάντα για να είναι στο επίκεντρο. Η δεύτερη εκδοχή ακόμα και να ισχύει είναι μια τόσο άθλια και κυνική προσέγγιση των πραγμάτων που οφείλει να περιορίζεται μόνο ανάμεσα στα χειρότερα κυβερνητικά τρολ και πουθενά παραπέρα. Για το λόγο αυτό, είναι χρήσιμο να εξετάσουμε  αποκλειστικά το θετικό αφήγημα, που και το ίδιο γεννά αρκετούς προβληματισμούς.

Από την μία πλευρά, το κόμμα Καρυστιανού μπορεί να αποτελέσει έναν πόλο έλξης ανθρώπων στην πολιτική σκηνή. Πρώτους, τους ανθρώπους οι οποίοι απέχουν από τις εκλογές αλλά θα ψηφίσουν μόνο και μόνο γι’ αυτή. Δεύτερους, να προσελκύσει αχρωμάτιστους υποψηφίους λόγω της έλλειψης πολιτικού στιγματισμού της Προέδρου. Ακόμη, μπορεί να συσπειρώσει την αντιπολίτευση δρώντας ως σωσίβια λέμβος για υποψηφίους κομμάτων τα οποία βαίνουν προς εξαφάνιση (το παράδειγμα Φαραντούρη θα το ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι από τα ΣΥΡΙΖΑϊκά κόμματα).

Από την άλλη πλευρά, όμως, τα ίδια χαρακτηριστικά μπορούν εύκολα να γίνουν και τα μειονεκτήματα του νέου αυτού κόμματος. Το γεγονός ότι η ιδρυτής δεν έχει πολιτικό παρελθόν, την κάνει καθαρή αλλά ταυτόχρονα και άπειρη. Η απειρία της αυτή θα δημιουργήσει υπερβολικά ψηλές (και μάλλον ανεπίτευκτες) προσδοκίες  αλλά και την πιθανότητα η ίδια να πέσει θύμα σκοπιμοτήτων, για τις οποίες το απολιτίκ της προφίλ δεν την έχει προετοιμάσει. Σημαντικότερα, αυτή τη στιγμή το κόμμα και η ίδια δεν έχει ξεκάθαρο ιδεολογικό χαρακτηρισμό και θέσεις. Αποφεύγοντας την οποιοδήποτε σύγκριση των δύο προσωπικοτήτων, κάπως έτσι ξεκίνησε και ο Στέφανος Κασσελάκης και η κατάληξή του είναι γνωστή.

Όπως και να έχει δύο θα είναι τα βασικότερα πράγματα που θα πρέπει να κάνει η Πρόεδρος: να βρει σωστούς συμβούλους και ανθρώπινο δυναμικό και να ξεκαθαρίσει την στόχευση του κόμματος. Τα μονοθεματικά κόμματα δεν μακροημερεύουν (τουλάχιστον χωρίς να κάνουν συνεργασίες). Η δικαιοσύνη (που θα είναι το βασικό κομμάτι του φορέα) είναι κρίσιμη για τη Δημοκρατία μας, αλλά από μόνη της δεν λύνει τα πρακτικά προβλήματα του κόσμου. Γι’ αυτό, ένας κόμμα πρέπει να έχει απαντήσεις από την οικονομία μέχρι τον πολιτισμό και από την γεωπολιτική μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη. Όλα τα άλλα κόμματα έχουν επιστημονικό προσωπικό που βγάζει πορίσματα και θέσεις. Της προτείνω να κάνει το ίδιο.

Έτσι, ερχόμαστε στην τελική αποτίμηση του κόμματος. Πιστεύω, ωστόσο, ακράδαντα ότι η είσοδος της στην πολιτική είναι κάτι πέρα ως πέρα θετικό και για αυτό της εύχομαι κάθε επιτυχία. Προσωπικά, στις επόμενες εκλογές δεν θα ψηφίσω το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Θεωρώ, ωστόσο, χρέος μου, όπως και χρέος κάθε δημοκρατικού πολίτη, να μην επιτρέψω η υποψηφιότητα της να χαθεί στις πρακτικές δολοφονίας χαρακτήρα από τον αηθή όχλο bots και στρατευμένων δημοσιογραφίσκων. Γιατί όταν ένα πολιτικό σύστημα οδηγεί μια μάνα που έχει χάσει το παιδί της στο να κάνει κόμμα για να βρει το δίκιο της, οφείλουμε ως κοινωνία να βάζουμε και κόκκινες γραμμές.