Η νίκη του Zohran Mamdani στις εκλογές για τη Δημαρχία της Νέας Υόρκης αποδεικνύει την δύναμη που έχουν οι φιλολαϊκές πολιτικές ακόμα και σε μια περίοδο αποχής από τα κοινά. Είναι μια νίκη που κατέστησε σαφή την ανάγκη που έχει ο λαός για αλλαγή σε έναν κόσμο τεράστιων οικονομικών ανισοτήτων. Είναι όμως και μια νίκη που οφείλει να εμπνεύσει τον διασπασμένο προοδευτικό χώρο της Ελλάδας.
Ξεκινώντας με το πολιτικό σκηνικό, ο Mamdani είχε να αντιμετωπίσει τον πρώην Κυβερνήτη της Πολιτείας, Andrew Cuomo, τον οποίο νίκησε ήδη μια φορά στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών. Βεβαίως, ο αντίπαλός του ήταν σαφώς πιο μετριοπαθής και γι’ αυτό ήταν πολύ περισσότερο αγαπημένος του συστήματος. Έτσι, σύσσωμοι, ο Cuomo, οι πλούσιοι δωρητές του αλλά και ο ίδιος ο Πρόεδρος Trump εναντιώθηκαν στις «ακραίες πολιτικές» του Mamdani. Βεβαίως ηττήθηκαν, γιατί οι άνθρωποι της Νέας Υόρκης έχουν να αντιμετωπίσουν τα συνεχώς αυξανόμενα ενοίκια, την ακρίβεια αλλά και τις ανισότητες τις οποίες το σύστημα δεν θέλησε να διορθώσει.
Έτσι, με αυτά τα προβλήματα ως βασικά σημεία της καμπάνιας του, ο Zohran Mamdani, πρότεινε επαναστατικές λύσεις για τους πολίτες της Νέας Υόρκης. Πρώτον ανήγγειλε την κατασκευή 200 χιλιάδων κοινωνικών κατοικιών (υπερδιπλασιάζοντας τις 180 χιλιάδες που προϋπήρχαν), για τη δημιουργία πτωτικών τάσεων στις τιμές των ενοικίων αλλά και μία φθηνότερη εναλλακτική στέγασης. Στο ίδιο μήκος κύματος, ανήγγειλε δημοτικά, μη κερδοσκοπικά, σουπερμάρκετ και πάλι με στόχο την μείωση των τιμών. Τέλος, για το θέμα των κοινωνικών ανισοτήτων, έθεσε στόχο την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 30 δολάρια την ώρα (αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα 16) για να συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων που το MIT υπολογίζει στο ύψος των 28 δολαρίων την ώρα.
Και έτσι ερχόμαστε στην Ελλάδα. Τα τρία βασικά θέματα της καμπάνιας Mamdani είναι κοινά και για τους Έλληνες πολίτες. Ίσως σε πλαίσιο χώρας τα δημόσια σουπερμάρκετ να είναι δύσκολα στην δημιουργία τους αλλά οι κοινωνικές κατοικίες δεν είναι. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα δεν έχει πρόγραμμα κοινωνικών κατοικιών όπως έχουν πολλές άλλες χώρες στην Ευρώπη, παρά το ότι οι Έλληνες ξοδεύουν μεγαλύτερο ποσοστό στη στέγαση από κάθε άλλη χώρα της ΕΕ. Παρομοίως μπορούν να γίνουν και μεγαλύτερες κινήσεις προς τον κατώτατο μισθό ο οποίος μένει κατά πολύ πίσω των πληθωριστικών τάσεων.
Αλλά πέρα από τις πολιτικές του Mamdani, τι μπορούν να μάθουν οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας μας από την καμπάνια του; Το κυριότερο είναι ότι ο κόσμος είναι ανοιχτός σε φιλόδοξα προοδευτικά προγράμματα ακόμα και αν οι οικονομικά ισχυροί προσπαθούν σε κάθε ευκαιρία να τα υπονομεύσουν. Όμως η φιλοδοξία αυτή πρέπει να συνδυάζεται με την κοστολόγηση των λύσεων. Στο κομμάτι αυτό ο νέος Δήμαρχος ήταν ξεκάθαρος: φορολόγηση των μεγάλων εταιρειών και του 1% των πλουσιότερων δημοτών. Αυτό όχι σε πνεύμα εκδικητικότητας αλλά με την πεποίθηση ότι βοηθώντας τους αδυνάμους, θα βελτιωθεί και η ζωή όλων των κοινωνικών στρωμάτων, σε μία πόλη δικαιότερη και ευτυχέστερη.
Δεν είναι τυχαίο, συμπερασματικά, ότι όλος ο κόσμος ήταν συντονισμένος στο τι θα γίνει στις εκλογές για τη Νέα Υόρκη. Ήταν μια κόντρα του συστήματος και των προοδευτικών δυνάμεων η οποία θα έχει μεγάλες προεκτάσεις στο πολιτικό μέλλον παγκοσμίως. Όσον αφορά την Ελλάδα, το ευκταίο είναι να υπάρξουν νέοι άνθρωποι (ο Δήμαρχος είναι μόλις 34 ετών) που θα τολμήσουν να φέρουν αυτό το ρεύμα πολιτικής αλλαγής στη χώρα μας. Θέλει τόλμη να πολεμήσεις και να πολεμηθείς από ένα σύστημα το οποίο δεν θέλει να αλλάξει. Ο Zohran Mamdani και οι υποστηρικτές του έπραξαν ακριβώς αυτό και βγήκαν νικητές, θυμίζοντάς μας ότι η αλλαγή δεν είναι απλά εφικτή. Είναι αναγκαία.
